Zanim doszło do oficjalnego spotkania Churchilla, Roosevelta i Stalina, mocarstwa swiatowe walczace w koalicji antyhitlerowskiej zawierały już liczne porozumienia. I tak - w lecie 1941 roku, czyli tuż po agresji Niemiec na ZSRR, Stalin podpisał dokument, na mocy którego ZSRR zostawało objęte amerykańskim projektem lend-lease, który to gwarantował udzielanie przez rzad amerykański kredytów na amerykańskie towary państwom walczacym z państwami osi. Niedługo po tym Wielka Brytania podpisała z ZSRR traktat o współpracy. Z kolei w sierpniu 1941 Churchill i Roosevelt ogłosili wydanie dokumenty zwanego Karta Atlantycka. W tymże dokumencie zapisano, że po zakończeniu wojny każde społeczeństwo zadecyduje o swojej przynależnosci państwowej w demokratycznych wyborach, a granice wszystkich państw zostana ustanowione ze względu na przynależnosć etniczna i kulturowa danych terenów. Te szczytne idee w praktyce nie zostały spełnione, co pokazuje chociażby przykład postępowania z państwem polskim. Kartę Atlantycka podpisały niemal wszystkie państwa skupione w koalicji antyhitlerowskiej, w tym ZSRR. Józef Stalin zrobił to jednak bardzo niechętnie, zaznaczajac, że granice ZSRR ustalone w latach 1939 - 1940 sa już niezmienne. I, rzeczywiscie, w przypadku ZSRR postanowienia Karty Atlantyckiej nie obowiazywały.